Το θέατρο γίνεται ζωή

1:35 το βράδυ. Διαβάζω με δυσκολία ένα βιβλίο. Διάθεση μάλλον μελαγχολική... Ξαφνικά όμως σκέφτομαι κάτι άσχετο (?) και χαμογελώ. Ήδη έχουν περάσει αρκετοί μήνες μετά από το Οκτώβριο του 2007 που ήταν η πρώτη μας συνάντηση, είκοσι έξι Οκτωβρίου κάναμε την πρώτη μας επαφή στο θέατρο, λίγες μέρες πριν στο ΤΕΙ. Τι σκέφτομαι? Κάτι απλό αλλά νομίζω ταυτόχρονα συγκλονιστικό. Πήραμε κάτι από το τίποτε και το κάναμε να συμβαίνει. Δημιουργία. Απτή απόδειξη πως το θέατρο γίνεται ζωή. Εμένα πραγματικά με συγκινεί. Τώρα ειδικά που η Αγάπη άρχισε τις εξομολογήσεις (Αγάπη σε πειράζω, μην θυμώνεις, ήσουν τέλεια).

Μετά από έξι μήνες τι έχετε να πείτε για την πορεία μας μέχρι τώρα? Πολύ θα ήθελα να σας ακούσω. Πόσο έχει επηρεάσει τη ζωή σας? Τι προσδοκίες έχετε? Ποιός είναι ο καλύτερος ηθοποιός στο θίασο μας (ψωνάρες εκφραστείτε ελεύθερα)? Θα το πάρουμε το βραβείο? Πόσο ευχαριστημένοι είστε με τη δουλειά μας? Μπορούμε καλύτερα? Τι πρέπει να βελτιώσουμε (αν υπάρχει κάτι?). Η καλύτερη απάντηση θα βραβευθεί με τον επόμενο πρωταγωνιστικό ρόλο (χεχε, τέχνη χωρίς να είμαστε και λίγο ψωνάρες δεν γίνεται).

2η Επίσκεψη στο βασιλικό Θέατρο

Εξασφάλισα (με δυσκολία) 15 (δωρεάν) εισιτήρια για την παρασκευή 15/2 και ώρα 18:00 για να παρακολουθήσουμε την νέα σειρά παραστάσεων στο υποσκήνιο του Βασιλικού Θεάτρου από το ΚΒΘΕ. Επειδή πρέπει να τηρηθεί κάποια σειρά προτεραιότητας (λόγω του περιορισμένου αριθμού των εισιτηρίων), όποιος/α ενδιαφέρεται και είναι σίγουρος ότι θα έρθει, ας μου στείλει ένα SMS (6977830254) με το όνομα του.

Συνάντηση στο φουαγιέ του Βασιλικού θεάτρου την Παρασκευή στις 17:30. Αν δεν έρθει κάποιος/α μέχρι 17:45, είμαι αναγκασμένος να δώσω το εισιτήριο πίσω ή σε κάποιον άλλο.

Πληροφορίες για την παράσταση θα βάλω εδώ, αναμένεται όμως όπως και την προηγούμενη φορά να είναι πρωτοποριακή και ακραία.

χαιρετισμούς
Μιχάλης

------------------------Βρήκα μία σύντομη περιγραφή τςη παράστασης
Στις 15 Φεβρουαρίου 2008, ξεκινάει ο 2ος Κύκλος παρουσιάσεων του ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ του Κ.Θ.Β.Ε. με το ΤΟΛΜΗΡΟ και ΑΚΡΑΙΟ έργο του Αλφρέντ Ζαρρύ «ΥΜΠΥ ΤΥΡΑΝΝΟΣ» σε παράλληλη ανάγνωση με τα αμερικάνικα καρτούν.

Οι νέες παρουσιάσεις - «πρόβες σε συνεχή εξέλιξη» του Θεατρικού Εργαστηρίου με τον γενικό τίτλο: «Ο ΥΜΠΥ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: Ο ΖΑΡΡΥ ΚΑΙ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΚΑΡΤΟΥΝ» προσπαθούν να συσχετίσουν πρόσωπα και καταστάσεις διαφορετικής εποχής με συνδετικό άξονα το «Γκροτέσκο». Οι παρουσιάσεις αναδεικνύουν το ακραίο, το ανοίκειο, το αθυρόστομο, το τερατώδες, το γελοίο, το αλλοιωμένο, το φθαρμένο και το διφορούμενο, μέσα από την παραμόρφωση, τη γελοιογράφηση, την παραποίηση των φυσικών διαστάσεων και την απόρριψη κλασικών προτύπων.

Υπενθύμιση, Σάββατο, 12/1, 5μμ

Θα ηθελα να σας υπενθυμίσω όλους τη συνάντηση μας το Σάββατο, 12/1, 5μμ στο θεατρο φλεμιγκ για να ξεκινήσουμε ξανά τις πρόβες.

Καλή αντάμωση.

Η Ανοιχτή Πόρτα

Πρόσφατα διαβάζω (ξανά) το παρακάτω βιβλιο:

Η Ανοιχτή Πόρτα
Σκέψεις πάνω στην τεχνη και την πρακτική του θεάτρου
Συγγραφέας Πήτερ Μπρουκ, Εκδόσεις ΚΟΑΝ, ISBN: 960-7586-32-8

Το βρίσκω (ξανά) εύστοχο (τουλάχιστον για το θέατρο όπως εγώ το φαντάζομαι)
και πολύ επίκαιρο γι'αυτό που κάνουμε και γι'αυτό το λογο το συνιστώ ως ανάγνωσμα.

Παραθέτω ένα απόσπασμα
"...οτι το θεάτρο δεν έχει κατηγορίες, το θέατρο συνδεεται με τη ζωή. ... Το θεάτρο είναι ζωή. Ταυτόχρονα δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο θέατρο και τη ζωή. ... Στη ζωή ο λόγος μας είναι ένα φλύαρο συνοθύλευμα από επαναλαμβανόμες λέξεις. ..." (κουράστηκα, πολύ πληκτρολόγηση... διαβάστε το βιβλίο ;) )

Επιστροφή στις πρόβες!!!

Οι εκκρεμότητες επιλύθηκαν, τα προβλήματα τελειώσαν, επιστροφή στις πρόβες λοιπόν.

Σάββατο 12 Ιανουαρίου στο ίδιο μέρος και την ίδια ώρα (μη χαλάσουμε τις συνήθειες μας).

Σας περιμένω όλους, καλή αντάμωση.

Μιχάλης

Επίσκεψη στο βασιλικό θέατρο (Τέχνη, Ομορφιά, Ωραίο, Καλό)

Στην επίσκεψη που κάναμε στο Βασιλικό θέατρο πρόσφατα και είδαμε την θεατρική παράλληλη παρουσίαση των δύο έργων κυρίαρχο ρόλο έπαιξαν οι ανθρώπινες σχέσεις πάθους, ερωτικής επιθυμίας, θέλησης κατοχής (τουλάχιστον έτσι το είδα εγώ, γιατί άκουσα αρκετές διαφορετικές απόψεις). Με αφορμή αυτές τις ωραίες εικόνες θα ήθελα να θέσω τον παρακάτω προβληματισμό.

Η τέχνη μπορεί να σχετίζεται με (και ο καλλιτέχνης γενικότερα να διακατέχεται από) μορφές πάθους, ζήλιας, απληστίας, φθόνου και γενικά αισθημάτων απόκτησης και κατοχής? Τι γνώμη έχετε? Εγώ νομίζω πως κάποιος που αγαπάει την τέχνη δεν πρέπει να διακατέχεται από τέτοια συναισθήματα κατοχής υπό την έννοια ότι κάποιος που αγαπάει το όμορφο και το ωραίο θα πρέπει να το αγαπάει είτε είναι δικό του είτε όχι. Έτσι δεν είναι? Παρατηρήστε ότι αυτό έρχεται σε αντιδιαστολή με την έννοια του καλού. Δηλαδή καλό γενικά ορίζουμε ώς κάτι που μας αρέσει και επιθυμούμε να το έχουμε. Για παράδειγμα ένας αμοιβαίος έρωτας χαρακτηρίζεται "καλός", ενώ ένας μη αμοιβαίος έρωτας μάλλον ανυπόφορος και όχι καλός πάντως. Στην τέχνη όμως ακόμη και ένας μη αμοιβαίος έρωτας είναι όμορφος, συμφωνείτε?

Συνάντηση, Σάββατο 22/12

Το πρόβλημα που προκάλεσε την προσωρινή αναστολή των προβών επιλύθηκε. Δυστυχώς επιστροφή στις πρόβες πριν τις γιορτές δεν είναι δυνατή καθώς οι περισσότεροι θα λειπετε. Είπαμε όμως να βρεθούμε το Σάββατο 22/12, 6 το απόγευμα, απλώς για ένα καφέ και για να βρεθούμε (όσοι μπορούμε) μετά από καιρό. Ραντεβού λοιπόν 6μμ, Σάββατο 22/12 στο καφέ που είχαμε βρεθεί μετά την επίσκεψη στο Βασιλικό θέατρο (ΚΑΦΕΝΑΙ, Εθνικής Αμύνης 6, λιγο πιο πάνω από το Θέατρο της εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, απέναντι από τη Λέσχη αξιωματικών Θεσσαλονίκης)

Πρόβες - Ενημέρωση

Τα καλά νέα είναι ότι το θέμα που μας οδήγησε σε προσωρινή αναστολή της λειτουργίας της ομάδας έχει ουσιαστικά επιλυθεί.

Τα άσχημα ότι oύτε αυτό το Σάββατο (15/12) δεν μπορεί να γίνει πρόβα. Το πιο πιθανό είναι ότι θα ξεκινήσουμε μετά τις γιορτές, χωρίς να αποκλείεται να γίνει και μία πρόβα (ή περισσόετερες?) για όσους μείνουν "εντός των τειχών".

Θα σας ενημερώσω σχετικά. Πολλά χαιρετίσματα σε όλες και όλους.
Μ

ΥΓ: η επίσκεψη στο θέατρο την Τριτη ήταν υπέροχη εμπειρία. θα ανοίξω ένα post και αν θέλετε γράψτε κάτι (όσοι ήταν παρών).

επισκεψη στο υποσκήνιο του Βασιλικού Θεάτρου

Τη Τρίτη 8:30 11/12 συνάντηση στο Φουαγιέ του Βασιλικού θεάτρου για να παρακολουθήσουμε τις πρόβες από επαγγελματίες ηθοποιούς και θεατρική ανάγνωση-συζήτηση.

Να είστε εκεί, αναμένεται να είναι υπέροχη εμπειρία.

Μιχάλης

Ενημέρωση για την επίσκεψη στο βασιλικό θέατρο

Σίγουρα θα έχετε στεναχωρηθεί για την προσωρινή διακοπή της λειτουργίας της ομάδας μας, το ίδιο και εγώ, αλλά δυστυχώς ήταν απαραίτητη για να λυθούν ορισμένα τεχνικά θέματα. Θα σας εξηγήσω αναλυτικά στην επόμενη συνάντηση μας. Πάντως σας διαβεβαιώνω ότι πολύ σύντομα ξεκινάμε κανονικά (και με περισσότερη δύναμη ελπίζω).

Στο μεταξύ προσπαθώ να κανονίσω κάτι πολύ καλό (πιστεύω). Μια επισκεψη στο υποσκήνιο του Βασιλικού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη όπου βρίσκονται σε εξέλιξη οι παρουσιάσεις – πρόβες του Θεατρικού Εργαστηρίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Πρόκειται για το αποτέλεσμα του πρώτου κύκλου έρευνας και θεατρικής εφαρμογής του Θεατρικού Εργαστηρίου, ο οποίος ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2007, με θεματικό άξονα την παράλληλη ανάγνωση δύο θεατρικών κειμένων, γραμμένων αντίστοιχα τον 18ο και τον 20ο αιώνα, της Φιλονικίας του Μαριβώ και του Καθαροί, πια της Σάρα Κέην.

Η επίσκεψη θα γίνει μάλλον τη Δευτέρα το βράδυ (στις 8:30). Μείνετε συντονισμένοι, θα σας ενημερώσω (από εδώ, όχι πια άλλα SMS βαρέθηκα :) )

χαιρετισμούς σε όλους και κρατήστε γερά να δείξουμε τη δύναμη μας σαν ομάδα.
Μ

Είναι η σκέψη μου και δική σου? (ανάρτηση από Χριστίνα)

Ξεκίνησα λοιπόν, ένα ηλιόλουστο πρωινό με δυο παλιόρουχα, το αγαπημένο μου βιβλίο και κάποια απαραίτητα πράγματα σε μία βαλιτσούλα για το μεγάλο ταξίδι της ζωής. Μιας ζωής που πάντα ονειρευόμουν να φτάσω και να δω το πραγματικό της φως. Δεν είχα οργανώσει τίποτε. Εξάλλου ποτέ δεν ήμουν καλή στα προγραμματισμένα ταξίδια. Τα μόνα μεγάλα ταξίδια που έκανα ήταν αυτά με τον νου. Διαδρομές μέσα σε αδιάβατους δρόμους, αναζητώντας πανέμορφα εξωτικά μέρη, ζητώντας την πλήρη γαλήνη και ευτυχία μέσα σε αυτή την απέραντη μοναξιά που πλάνευε το μυαλό μου.
Μου δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να σταματήσω πια να διαφεντεύω το μυαλό και την καρδιά μου με ανεκπλήρωτα όνειρα και φανταστικές ιστορίες που αντικατοπτρίζουν την ευτυχία της ζωής.
Και αυτό έγινε με το να συμμετάσχω σε μία θεατρική ομάδα. Όταν είμαι στο πάλκο νιώθω απειροελάχιστη ανασφάλεια γιατί ξέρω ότι αυτοί που με βλέπουν με καταλαβαίνουν χωρίς να μιλώ. Με σέβονται ,χωρίς να με κοροϊδεύουν . Με εμπιστεύονται , χωρίς να με ζηλεύουν. Με αγαπούν, χωρίς να με κρίνουν. Και αυτό σημαίνει ελευθερία της ανθρώπινης ψυχής. Κάτι που στην καθημερινότητα είναι ανέφικτο. Συχνά συναντάς ανθρώπους με αναστολές και πίσω από αναμασημένες ίντριγκες χαμογελούν στους άλλους, γεμάτοι υποκρισία.

Η συμβουλή μου λοιπόν, είναι αυτή…

“ So be yourself in real life and pretend in the theatre! “
Και μια απορία μου είναι αυτή…
“ Γιατί κανείς δεν γέλασε? Αφού η ζωή είναι απλά ένα αστείο!”

(ανάρτηση από Χριστίνα)

"Don't worry be happy" ή "be happy although worry"?

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα να πω στα μέλη της θεατρικής ομάδας (κυρίως), είναι ότι χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί βλέπω νέους ανθρώπους να διοχετεύουν την ενέργεια τους σε κάτι τόσο δημιουργικό και ουσιαστικό όσο το θέατρο. Θα μου πείτε και τι το ιδιαίτερο βρίσκεις? Νέοι άνθρωποι πάντα θα διοχετεύουν ενέργεια με (έντονο) τρόπο κάπου. Απλώς θέλω να πω ότι παρατηρώ πολλές φορές νέους ανθρώπους να "παραδίνουν" (ουσιαστικά) ενέργεια σε άσκοπα πράγματα, μάλλον ως αποτέλεσμα έλλειψης εναλλακτικών προτάσεων, αδιεξόδου θα μπορούσε κάποιος να το πει (?), τελικά μίας φυσικής (και μη ελεγχόμενης) ανάγκης απλώς να δράσουν. Από την άλλη συχνά βλέπουμε νέους ανθρώπους τόσο "χαλαρούς", σαν τους πολύ πετυχημένους χαρακτήρες-"θεσσαλονικιούς" (πόσους φραπέδες ήπιαμε σήμερα?) του Λαζόπουλου. Εμένα και αυτές οι δύο εκδοχές μου θυμίζουν το γνωστό τραγούδι "don't worry be happy". Για αυτό ακριβώς τον λόγο, θα πω για τον καταλυτικό ρόλο που μπορεί να παίξει το θέατρο και η τέχνη γενικότερα, στο να απαλαχτούμε από την (λάθος?) προσέγγιση ζωής του τύπου "don't worry be happy". Βάζω ένα βίντεο τραγουδιού από το πιο αγαπημένο μου συγκρότημα (Pink Martini), ελπίζοντας ότι ίσως σας δώσω ένα μικρό (μουσικό) ερέθισμα για να αναρωτηθούμε αν η ενασχόληση με την τέχνη είναι στάση ζωής και μπορεί πράγματι να μας κάνει "be happy, although worry".

Μήπως κάνω λάθος τελικά? "Don't worry be happy" ή "be happy although worry"? Περιμένω τη γνώμη σας.